Dec 25, 2012

ലൈക് ആന്റ് ഷെയര്‍

കേളികൊട്ട് മാഗസിൻ - ഒക്ടോബർ 20 - 2013
പ്രിയരേ " നിങ്ങളുടെ ഒരു ലൈക് അല്ലെങ്കിലൊരു ഷെയര്‍ ഒരു ജീവന്‍ രക്ഷിച്ചെന്നിരിക്കാം. അതിനു വേണ്ടി വെറുമൊരു മൗസ് ക്ലിക്ക് ചെയ്യാന്‍ മടി കാണിക്കരുത്.  നിങ്ങള്‍ ഒരു ഹൃദയമുള്ളവനാണെങ്കില്‍,  ഹൃദയത്തിൽ അൽപമെങ്കിലും കരുണയുണ്ടെങ്കില്‍ ഇത് ഷെയര്‍ ചെയ്യുക.. പ്ലീസ്! "

ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തിയ വിവരണത്തിന് താഴെ മൂന്ന് വയസ്സു തോന്നിക്കുന്ന പെണ്‍കുഞ്ഞിന്റെ ഓമനത്തം നിറഞ്ഞ  ചിത്രം. നിഷ്കളങ്കമായ ആ കുഞ്ഞു മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഉള്ളിൽ ഒരു നീറ്റല് നിറഞ്ഞു. ചിത്രത്തിന് തൊട്ടു താഴെ കൊടുത്തിരുന്ന  വിവരണങ്ങളും, മേല്‍വിലാസവും, ടെലിഫോണ്‍ നമ്പറും കൃത്യമായി തന്നെ  എഴുതി കയ്യില്‍ വെച്ചു.

വിലാസത്തിലേക്കുള്ള ദൂരമവസാനിച്ചത് ചുമരുകള്‍ തേക്കാത്ത ഒറ്റക്കെട്ടിനടുത്താണ് . കല്‍ത്തിണ്ണയില്‍ കൈലിമുണ്ടുടുത്ത് മേല്‍ക്കുപ്പായമില്ലാതെ അര്‍ദ്ധനഗ്നനായി ഇരുന്ന് സിഗരട്ട് പുകക്കുന്ന മധ്യവയസ്കന്‍ നിര്‍വികാരതയുടെ നോട്ടമെറിഞ്ഞു .
" ആരാ ? "
" ഞാന്‍ .........!" 
"എന്ത് വേണം?"
 "അര്‍ബുദം  ബാധിച്ച .....മോളുടെ......സഹായത്തിന് .....വിലാസം കണ്ടിരുന്നു " 
വിക്കി വിക്കിപ്പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചു .
കരുവാളിച്ച മുഖം കാണുമ്പോൾ വാക്കുകള്ക്ക് ഭംഗം നേരിടുന്നു. നിറഞ്ഞ കണ്ണിനു താഴെ അയാള്‍ ചുണ്ടുകള്‍ കൂട്ടിക്കടിച്ചു. മുറ്റത്തു കളിക്കുന്ന രണ്ടു കുട്ടികള്‍. ഒരാണും ഒരു പെണ്ണും. ജന്നലോരത്ത് മങ്ങിത്തെളിയുന്ന നിഴല്‍ .
" വരൂ ". 
അയാള്‍ക്ക്‌ പിന്നിലായി നടന്നു .
"ആരെങ്കിലും വന്നിരുന്നുവോ?" 
"ഇല്ല!"
" ആരുടേയും സഹായമൊന്നും ...? "
നിഷേധാര്‍തഥത്തില്‍ അയാള്‍ തല വെട്ടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
മുറ്റത്തൊരു കോണിലായി അയാൾ നിന്നു. അവിടെ ഒരു ചെറിയ മണ്‍കൂന ചൂണ്ടി അയാള്‍ കരഞ്ഞു .
" ദാ , സഹായിച്ചോളൂ " 
കൂനക്ക് മുകളില്‍ ചുവന്ന മണ്ണ്. മുറ്റത്തെ  തുളസിത്തറയില്‍  തിരികെട്ടു കിടക്കുന്ന മണ്‍വിളക്ക്ഉള്ളു കാളി .
ഉപഗമനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ നിരാശയുടെ  കമ്പിച്ചുരുളുകള്‍ വലിഞ്ഞു മുറുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു . മണ്ണിനുള്ളിലുറങ്ങുന്ന ബാലികയുടെ ചിത്രം തരംഗങ്ങളില്‍ നിന്ന്  തരംഗങ്ങളിലൂടെ ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ കോണുകളിലും അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. നിസ്സംഗതപുറത്തു പറയാന്‍ വാക്കുകളില്ലാതെ നിര്‍ജ്ജീവമായി  തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. പരിഹാസ്യമായ ഇത്തരം തുടർച്ചകളെ എങ്ങനെ തടയണം എന്നാലോചിച്ചാണ് ഫേസ് ബുക്ക്‌ തുറന്നു വെച്ചത് . ആരോ ഷെയർ ചെയ്ത  മറ്റൊരു ചിത്രത്തില്‍ കണ്ണുകളുടക്കി . 
അത്യാസന്ന നിലയില്‍ ആശുപത്രിക്കിടക്കയിലൊരു കുഞ്ഞു മുഖം കൂടി.
അടിയില്‍ കണക്കില്ലാത്ത ലൈക്കുകള്‍. ഷെയറുകള്‍.
ഒരു പക്ഷെ ഞാന്‍ കണ്ട അസ്ഥിത്തറയുടെ മുകളിലുള്ള   മണ്‍ തരികളേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ !
മറ്റൊന്നും ചെയ്യുന്നതിൽ യാതൊരു ഫലവുമില്ലെന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ട് പുച്ഛത്തോടെ ഇത്രമാത്രം കുറിക്കുന്നു.
" ലൈക് ആന്‍ഡ്‌ ഷെയര്‍ ".

Dec 14, 2012

മരുക്കാറ്റു പറയുന്നത്

(പ്രൊഫെസ്സർ സാജൻ വർഗീസ്‌ മെമ്മോറിയൽ പുരസ്കാരം - 
ആലപ്പുഴ ബിഷപ്‌ മൂർ കോളേജ് അലുംനി - 2004)
മുന്നിലൊരു റാന്തൽ മുനിഞ്ഞു കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിൻറെ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു കൊണ്ട് അബൂശാമ അയാളുടെ പഴയ തകരപ്പെട്ടി തുറന്നു. ചില വസ്ത്രങ്ങളും, ഒരു കുടുംബ ആൽബവും, അത്തറിന്റെ കുപ്പികളും, ആലിയായുടെ കത്തുകളും മാത്രമേ അതിലുള്ളൂ. ഇടക്കെപ്പോഴെങ്കിലും അത് തുറന്നു നോക്കാറുണ്ട്. ഗൃഹാതുരത്വമുള്ള ചിത്രങ്ങൾ, കത്തുകൾ! അന്നേരം ഓർമ്മകൾ ജലകണികകളായി കണ്ണുകളില്‍ വന്നു നിറയും.

പച്ചക്കറിപ്പാടത്ത് താൽക്കാലികമായി കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ റെന്റിലാണ് അയാളുള്ളത്. ടാർപോളിൻ ഉപയോഗിച്ചുണ്ടാക്കിയ ടെന്റിനുള്ളിൽ മിസരി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ഈജിപ്തുകാരനും, സ്വന്തം നാട്ടുകാരനായ ഖാദിരിയുമാണ് അയാൾക്ക്‌ കൂട്ടിനുള്ളത്. വിസ്താരം കുറഞ്ഞതും, നല്ല ഉറപ്പില്ലാത്തതുമായ ആ കൂടാരത്തിന്റെ നടുക്ക് കർട്ടനിട്ടു തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. തൊട്ടപ്പുറത്തായി അടുക്കളയും. 

ഉള്ളിൽ വേർപാടിന്റെ വിങ്ങലുകളോടെ അബൂശാമ ആ പഴയ ആൽബം മറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. താനും ഉമ്മയും. താനും ആലിയായും. താനും കുട്ടികളും. മിസരി അടുക്കളയിൽ പാചകത്തിലാണ്. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വേവുന്ന മാടിന്റെ ഗന്ധം ടെന്ടിനുള്ളിൽ മരുക്കാറ്റിനൊപ്പം നിന്ന് തിരിയുന്നു.  ഓണ്‍ ചെയ്തു വെച്ച ട്രാൻസിസ്ട്ടറിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കൊഴുകുന്ന ഏതോ അറബി പാട്ടിനൊപ്പം മിസരിയും ഒരു കാള പൂട്ടുകാരന്റെ ശബ്ദത്തില്‍ പാട്ട് പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഖാദിരി ആരെയോ കാണുവാനായി പുറത്തെക്കിറങ്ങിയിട്ടു നേരം ഒട്ടായല്ലോ എന്ന് അബൂശാമ വെറുതെ ഓർമ്മിച്ചു.
 " ശാമാ "
മിസരിയുടെ പെട്ടെന്നുള്ള വിളിയില്‍ അബൂശാമ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ കാതു കൂര്‍പ്പിച്ചിരുന്നു. മിസരി ഇച്ചിരി നീട്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
" ശാമാ , കത്ത് വായിക്കുകയാരിക്കും അല്ലെ? പുതിയതെന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ ഒന്ന് കരഞ്ഞു തീര്‍ക്കാന്‍?"

തുടർന്നു കേട്ടത് ഉച്ചത്തിൽ നിറുത്താതയുള്ള ചിരിയാണ്. അബൂശാമക്ക് ശരിക്കും ദേഷ്യം വന്നു. അയാൾ എല്ലാം പൂട്ടിക്കെട്ടി ടെന്റിനു പുറത്തു പീOത്തിൽ വന്നിരുന്നു.

മുന്നില്‍ നിരനിരയായി ടെന്റുകളാണുള്ളത്. ദൂരം കൂടുന്തോറും ചെറുതായിക്കാണപ്പെടുന്ന  ടെന്റുകള്‍ അതിപ്രാചീനമായ ഒരു നഗരത്തെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. നേരിയ വെളിച്ചം മാത്രമുള്ള ടെന്റുകളില്‍ നിന്ന് പുറത്തേക്കൊഴുകുന്ന പ്രകാശ കിരണങ്ങള്‍ മരുഭൂമിയുടെ അന്ധകാരത്തില്‍ അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്നു. മരുഭൂമിക്കു മേൽ ഇരുണ്ടു നിൽക്കുന്ന മാനം നോക്കി അബൂശാമ എന്തെല്ലാമോ ഓർത്ത്‌ കൊണ്ടിരുന്നു. 

പച്ചക്കറിപ്പാടങ്ങളിലെ അധ്വാനം മടുത്തു തുടങ്ങിയിട്ട് കാലമേറെയായി. പൊള്ളുന്ന ചൂടിൽ ദേഹം അനുസരണക്കേട്‌ കാണിച്ചും തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നരച്ചു തുടങ്ങിയ താടിരോമങ്ങൾ ജീവിത സായാഹ്നത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.  

മൂന്നോ നാലോ ആഴ്ചകളാണ് ഒരു തോട്ടത്തില്‍ ചിലവഴിക്കുന്ന പരമാവധി സമയം. അത് കഴിഞ്ഞാല്‍  പെട്ടിയും സാമാനങ്ങളും ഒട്ടകപ്പുറത്ത് കെട്ടി വെച്ച് അടുത്ത തോട്ടത്തിലേക്ക്. ഉലഞ്ഞുലഞ്ഞുള്ളോരു ദീര്‍ഘയാത്ര. ഖഫീലിന്റെ ഓരോരോ കൃഷിയിടങ്ങളില്‍ നിന്നും മറ്റൊന്നിലെക്കുള്ള പ്രയാണം മാത്രമായിത്തീരുകയാണ് ജീവിതം. കണ്ടു മുട്ടുകയും പിരിയുകയും ചെയ്യുന്ന സത്രങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് ഓരോ ഇടങ്ങളും അയാള്‍ക്ക്‌. അകാരണമായി മനസ്സു വിങ്ങുന്നു. ഏറെനേരം അങ്ങനെയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കു തന്റെ സുഹൃത്ത് ശംസിനെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തു. മറ്റൊരറബിയുടെ  ആടുകളെ മേക്കുന്ന ശംസ് ഇതേ തോട്ടത്തിനടുത്താണുള്ളത്.  ഇതുവരെ അവനെയൊന്നു കാണാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ലല്ലോ എന്നതിൽ അയാള്‍ക്ക്‌ കുണ്ഠിതം തോന്നി. ഇവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പായി തന്നെ അവനെ കാണണമെന്ന് അയാൾ മനസ്സില്‍ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചു. 

അന്നത്തെ പകലിന്റെ ചൂടിനെ തണുപ്പിക്കാനായി രാത്രിയുടെ ഇരുണ്ട യാമങ്ങളിലേക്ക് മരുക്കാറ്റ് തൂവൽ വീശിയെത്തി. കാറ്റിന്റെ സാമീപ്യമറിഞ്ഞ ഈന്തപ്പനകള്‍ ശീല്ക്കാരങ്ങളുയര്‍ത്തി. അബൂശാമക്ക് മേനി തണുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. നേരിയ തണുപ്പിന്റെ ആലസ്യത്തില്‍, ക്ഷീണത്തില്‍ അയാള്‍ പതിയെപ്പതിയെ മയക്കത്തിലേക്ക് വീണു.

കുറെ നേരം മയങ്ങിക്കാണണം അതി വേഗത്തിൽ കനത്തു കേട്ട ചവിട്ടടികളിൽ അബൂശാമ മയക്കം വിട്ടുണർന്നു. ഒന്നും മനസ്സിലാകാഞ്ഞു പകച്ചു. അടുക്കളയില്‍ നിന്ന് മിസരിയും പുറത്തെത്തിയിരുന്നു. അവര്‍ മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി. മിസരി അബൂശാമയുടെ ചുമലില്‍ പിടിച്ചു.

" ശാമാ ...എന്തോ സംഭവിച്ചത് പോലെ തോന്നുന്നു. ഏതായാലും  നീയിവിടെത്തന്നെ  നില്‍ക്ക്. ഞാനൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് വരാം "

ആളുകള്‍ക്ക് പുറകെ അതിവേഗം മിസരിയും ഓടിയകന്നു. അബൂശാമ ഒറ്റക്കായി. അകന്നു പോയ കോലാഹലങ്ങളില്‍ നിന്ന് മൌനം വേറിട്ട്‌ വന്ന് അയാള്‍ക്ക് കൂട്ടു നിന്നു. മണലിനു മുകളില്‍ മരുക്കാറ്റു ഒഴുകിക്കളിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. കാറ്റ് ശക്തമാവുമ്പോൾ ടെന്റുകള്‍ ഉലയുന്നു. ടെന്ടുകളോട് ചേര്‍ത്തു കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന ഒട്ടകങ്ങള്‍ നിറുത്താതെ കരഞ്ഞു ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അല്ലലേറിയ മനസ്സോടെ അബൂശാമ ഇരുള്‍ നോക്കി നിന്നു. അൽപസമയത്തിനു ശേഷം മിസരി ഓടിക്കിതച്ചു വന്നു. വന്നപാടെ ബോട്ടിലില്‍ നിന്ന് വെള്ളമെടുത്തു കുടിച്ചു. അബൂശാമക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ വസ്ത്രം മാറി പുറത്തേക്കോടുന്നതിനിടയിൽ  പറഞ്ഞു.

" ശാമാ നമ്മുടെ ഖാദിരിയെ പാമ്പ് കടിച്ചു. ഭാജിയുടെ പിക്കപ്പ് കാബിനിൽ ടൌണിലേക്ക് കൊണ്ട് പോവുകയാണ്. ഞാനും കൂടി പോയിട്ട് വരാം. ടൌണിലെത്തണമെങ്കിൽ മണിക്കൂറുകൾ വേണം താനും  "

അബൂശാമ വിങ്ങുന്ന ഹൃദയത്തോടെ  ഖാദിരിയെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തു. തന്റെ അയല്‍വാസിയാണ്. തന്നോടൊന്നിച്ചു മരുക്കപ്പലിൽ യാത്ര തുടങ്ങിയ ഒരേയൊരു സഹയാത്രികന്‍. തെളിഞ്ഞ ഭാവത്തോടെ മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന ഖാദിരി എല്ലാവർക്കും എപ്പോഴും ഒരു അത്ഭുതമാണ്. മറ്റുള്ളവരെല്ലാം മരുഭൂമിയെക്കുറിച്ചും, ചൂടിന്റെ കാഠിന്യത്തെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ വേവലാതിപ്പെടുമ്പോൾ അതെല്ലാം തൻറെ ജീവിതനിയോഗങ്ങളാണെന്ന മട്ടില്‍ പരിഭവങ്ങളില്ലാതെ ജീവിക്കുന്ന ചുരുക്കം പേരിലൊരാള്‍.
ഖാദിരിയെക്കുറിച്ചാലോചിക്കുന്തോറും അസ്വസ്ഥത കൂടി വരുന്നു.‍ അബൂശാമ കറുപ്പിന്റെ വിരിപ്പിട്ട ആകാശത്തു അങ്ങിങ്ങായി കാണപ്പെട്ട നക്ഷത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു . എന്ത് കൊണ്ടോ അപ്പോളയാൾക്കു തന്റെ മകളെ ഓര്‍മ്മ വന്നു.

" ഈ പോന്നു മോളെ വിട്ടിട്ടു ഉപ്പ എങ്ങോട്ടാണ് പോവണത്?"
മടിയിലൊട്ടി നിന്ന് മകള്‍ ചിണുങ്ങുന്നു
" ദാ  അതിന്നപ്പുറത്തിന്നപ്പുറത്തെക്ക് "
അയാള്‍ ആകാശങ്ങളിലേക്കും നക്ഷത്രങ്ങളിലേക്കും വിരല്‍ ചൂണ്ടിപ്പറഞ്ഞു
" ഇനീം അങ്ങോട്ടു തന്നെ പോക്വാ ?"
അബൂശാമയുടെ ചുണ്ടുകള്‍ ഇറുകിപ്പിടിച്ചു. കുഞ്ഞു കവിളത്തു അയാൾ അമർത്തിച്ചുംബിച്ചു. കുഞ്ഞു കൈകള്‍ മുഖത്തു തടവി മകൾ ആവർത്തിക്കുന്നു
" ഇനി ഉപ്പ പോയാ എന്നാ വര്വാ?"
 " ബല്ല്യ പെരുന്നാളിന് കണ്ണേ "
" അപ്പോ.....അപ്പൊ  കുഞ്ഞുമോള്ക്കെന്താ കൊണ്ടര്വാ ?"

അബൂശാമക്ക് ഉത്തരം മുട്ടി. കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ നരച്ച അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു മരുഭൂമിയിലെ പച്ചക്കറിപ്പാടങ്ങളുടെ കടും നിറങ്ങള്‍ കടന്നു വന്നു . പാടങ്ങള്‍ക്കു മേല്‍ തൂണുകളില്ലാത്തയാകാശത്ത് അനന്തകോടി താരങ്ങള്‍. താരകങ്ങളിലെ പ്രകാശം കൂടിക്കൂടി വരുന്നു.  മിന്നിയും മങ്ങിയും പ്രകാശം ചൊരിയുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളിലൊന്നില്‍ അയാള്‍ ഖാദിരിയെക്കണ്ടു. 
പിറ്റേന്ന് പുലര്‍ന്നത് ഖാദിരിയുടെ  മരണ വാര്‍ത്തയുമായാണ്. 

ഖാദിരി. അനുവാദമൊന്നും ചോദിക്കാതെ അവർക്കിടയിലേക്ക്‌ കടന്നു വരികയും അവരിലൊരാളായി നില കൊള്ളുകയും മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെ തിരിച്ചു പോവുകയും ചെയ്തു . ചോദ്യങ്ങൾക്കോ ഉത്തരങ്ങൾക്കോ ഇട നൽകാതെ. എല്ലാം നിങ്ങൾ അവരവർ കണ്ടെത്തിക്കൊള്ളണമെന്ന നിലപാടിൽ അയാൾ യാത്രയായി.



അന്ന് അബൂശാമ വളരെ നിശ്ശബ്ദനായി കാണപ്പെട്ടു. മിസരിയുടെ ശാസനകള്‍ക്കോ തലോടലുകള്‍ക്കോ അയാളെ തിരുത്താനായില്ല. അന്നത്തെ ദിവസം അയാള്‍ പണിക്ക് പോവുകയുമുണ്ടായില്ല . വൈകുന്നേരം മിസരി വരുമ്പോഴും അയാള്‍ മൌന ശയനത്തില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ വാക്കുകളും മരിച്ച പോലെ.

പക്ഷെ മിസരി വിടാനുള്ള ഭാവമില്ലായിരുന്നു. അന്നുണ്ടായ മരുക്കാറ്റിന്റെ ഭീതിയെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അയാൾ സംസാരത്തിനു തുടക്കമിട്ടു. ഇടയ്ക്കു മരുഭൂമിയിലെ ചൂടിനെ ശപിച്ചു. അസഹ്യമാവുന്ന ചൂടില്‍ ജോലി തുടരേണ്ടി വരുന്നതിൽ  അയാള്‍ അമർഷം പൂണ്ടു. പ്രായമേറുന്ന ശരീരത്തിലേക്ക് പൊടുന്നനെ പാഞ്ഞു കയറുന്ന അസുഖങ്ങളിൽ ആശങ്ക കൊണ്ടു. അൽപനേരം മൌനത്തിലാണ്ട് വീണ്ടും പരിഭവങ്ങൾ തുടർന്നു. തുച്ഛമായ വരുമാനത്തിനു മരുഭൂമിയിൽ വിയർപ്പൊഴുക്കാൻ  തുടങ്ങിയ കാലയളവുകളെ അയാൾ വിഷമത്തോടെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. കൂട്ടിവെച്ചതെല്ലാം വിറ്റു പെറുക്കിയും , കടം വാങ്ങിയും ജീവിതമാര്‍ഗ്ഗമെന്ന നിലയില്‍ ഈജിപ്തിൽ അയാൾ വാങ്ങിയ റുമ്മാന്‍ തോട്ടങ്ങളില്‍ വേണ്ടത്ര ഫലം കായ്ക്കുന്നില്ല എന്നതില്‍ അയാള്‍ ദുഖിച്ചു. ആവശ്യങ്ങൾ മാത്രം കാണിച്ചു നാട്ടിൽ നിന്ന് നിരന്തരമായി ലഭിക്കുന്ന കത്തുകളിൽ അയാൾ സങ്കടപ്പെട്ടു. അത്താഴം കഴിച്ചു തീരുന്നത് വരെ മിസരിയുടെ ആവലാതികളും തുടര്‍ന്ന് കൊണ്ടേയിരുന്നു.

അബൂശാമക്ക് ഒന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആവശ്യത്തിനു വെള്ളവും, വളവും, പരിചരണങ്ങളും ലഭിക്കുന്ന പച്ചക്കറിത്തോട്ടങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു പക്ഷെ ആവലാതി കാണില്ലായിരിക്കാമെന്ന് അബൂശാമ ചിന്തിച്ചു. 

സംഭാഷണങ്ങളേതുമില്ലാതെ വീണ്ടും സമയം നീങ്ങി. മരുക്കാറ്റു മാത്രം ആരോടും അനുവാദം ചോദിക്കാതെ അവരുടെ ടെന്റിനകത്തു കടക്കുകയും പുറത്തിറങ്ങുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

 " ശാമാ നാളെ വെള്ളിയാഴ്ച്ചയാണല്ലോ അല്ലേ? ഞാനേതായാലും ഭാജിയുടെ കൂടെ ടൌണ്‍ വരെ ഒന്ന് പോകുന്നുണ്ട് ചില  സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങിക്കുവാനുണ്ട്. മാത്രവുമല്ല കത്തുകളുണ്ടോ എന്നും കൂടി നോക്കാമല്ലോ!"
അബൂശാമ പ്രതിവചിച്ചില്ല.
" ശാമാ നീയെന്താണൊന്നും പറയാത്തത്. നിനക്കൊന്നും വേണ്ടേ? ഏ! വേണമെങ്കില്‍ പറയാന്‍ മറക്കണ്ടാ"

അബൂശാമ വെറുതെ തലയാട്ടിക്കാണിച്ചു. കൂടുതല്‍ സംഭാഷണങ്ങള്‍ക്ക് ഇട കൊടുക്കാതെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. കട്ടി കൂടിയ രോമപ്പുതപ്പിനുള്ളിൽ  അഭയം പ്രാപിച്ചു. അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലെ  കൃത്രിമത്തണുപ്പില്‍, ടെന്റിലുരസുന്ന മരുക്കാറ്റിന്റെ മൂളലില്‍  അയാള്‍ നിദ്രയിലേക്കാണ്ടു പോയി.

പിറ്റേ ദിവസം വളരെ ഇരുട്ടിയത്തിനു ശേഷമാണ് മിസരി ടൌണില്‍ നിന്നെത്തിയത്. അയാള്‍ ഉന്മേഷവാനും, വാചാലനുമായിരുന്നു. അബൂശാമയോട് അയാൾ ഓരോന്നായി പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അന്നു കണ്ട തെരുവുകളെ കുറിച്ച്.  ആഡംബരക്കാരായ അറബികളെക്കുറിച്ചു. സുന്ദരികളായ അറബിപ്പെണ്ണുങ്ങളെക്കുറിച്ചു. മാനം മുട്ടുന്ന കെട്ടിടങ്ങളെക്കുറിച്ചു. ആളുകള്‍ തിങ്ങി നിറയുന്ന ഗലികളെക്കുറിച്ച്. ഗലികളിലെ വേശ്യകളെക്കുറിച്ചു. മിസരി പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അബൂശാമ കേട്ട് കൊണ്ടുമിരുന്നു. വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ നീണ്ടു പോകുന്നതിനിടക്ക് മിസരി ഷോപ്പറില്‍ നിന്ന് തപ്പിത്തിരഞ്ഞു ചില കത്തുകള്‍ പുറത്തെടുത്തു. പിന്നീട് ഓരോരോ വിലാസങ്ങളും  ഉറക്കെ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കൂട്ടത്തില്‍ നിന്ന് ശ്രദ്ധാപൂര്‍വ്വം ഒരെണ്ണമെടുത്ത് അബൂശാമയുടെ കയ്യില്‍ വെച്ചു. ചെറു ചിരിയോടെ അബൂശാമയുടെ കണ്ണുകളില്‍ സൂക്ഷിച്ചു  നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

" ദാ, നിന്റെ ആലിയായുടെ കത്ത്" 

അബൂശാമ ആലിയായുടെ വടിവില്ലാത്ത കൈപ്പടയിലെഴുതിയ വിലാസം നോക്കിയിരുന്നു. ആഴികള്‍ക്കപ്പുറത്തു നിന്ന് പച്ചപ്പ്‌ നിറഞ്ഞ തൻറെ നാട്ടിൽ നിന്ന്. കുന്നുകളും, പാടങ്ങളും, പുഴകളുമുള്ള സ്വന്തം നാട്! അവിടെ താനോർമ്മിക്കുന്ന തന്നെയോർമ്മിക്കുന്ന രക്തബന്ധങ്ങള്‍. വറുതിയെ ജീവിതമാക്കിയ കൂടപ്പിറപ്പുകൾ. കനത്ത കാലവർഷം ബാക്കിയാക്കിയ ഒഴുക്കു ചേറു പോലെ ചില ജീവിതങ്ങള്‍. ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ കണ്ണു നനഞ്ഞു. മറ്റുള്ളവരുടെ കത്തുകള്‍  കൊടുക്കുവാനായി മിസരി പുറത്തേക്കിറങ്ങി.  പോകുമ്പോള്‍ ഒരു കളിയാക്കലോടെ അബൂശാമയോടായി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

 " ശാമാ ഞാനിതു കൊടുത്തിട്ട് വരാം .. ആരുമില്ലെന്ന് കരുതി കരയരുത് കേട്ടോ"  

തുടര്‍ന്ന്‍ അകന്നകന്നു പോകുന്ന പൊട്ടിച്ചിരി പക്ഷെ അബൂശാമ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അയാള്‍ വെറുതെയൊന്നു വിളറിച്ചിരിച്ചു. ഉള്ളില്‍ അലയടിച്ചുയരുന്ന ജിജ്ഞാസയുടെ തിരമാലകളോടായി പറഞ്ഞു. 'എന്തിനിത്ര ധൃതി. ഇനിയും സമയമുണ്ടല്ലോ!' 
കത്ത് അപ്പോള്‍ വായിക്കേണ്ട എന്നാണയാള്‍ തീരുമാനിച്ചത്. പതിവില്ലാത്തതാണത്. അത് തലയണക്കീഴിൽ തിരുകി വെച്ച് അബൂശാമ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു. ഉറങ്ങിയ ഇരുട്ടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയില്‍ മരുക്കാറ്റിന്റെ ചൂളങ്ങള്‍ക്ക് ചെവി കൊടുത്ത് കണ്ണുമടച്ചു കിടന്നു.

അടുത്ത ദിവസം ജോലി തുടരുമ്പോള്‍ അബൂശാമ ഉന്മേഷവാനായിരുന്നു. ആലിയയുടെ കത്ത് കാല്‍ക്കുപ്പായത്തിന്റെ കീശയില്‍ തിരുകി മണലിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് മണ്‍വെട്ടി എറിഞ്ഞു  കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് മിസരിയുടെ പാട്ടുകള്‍ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ മാത്രം ചെറുതായി മന്ദഹസിച്ചു. 

സൂര്യന് ചൂട് കൂടി വരികയാണ്. കാലുറകളില്‍ വിയര്‍പ്പിന്റെ നനവ്‌ പടരുന്നു. പെട്ടെന്ന് എല്ലാവരെയും  അമ്പരപ്പിച്ചു കൊണ്ട്  കഠിനമായ മരുക്കാറ്റിന്റെ ആരവം കേട്ടു. മണലിനെ ചുഴറ്റിഎറിഞ്ഞു അതിവേഗം അടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചുഴലിക്കാറ്റു അബൂശാമ കണ്ടു.  ആകാശത്തോളം ഉയരത്തില്‍ മറ്റൊരു കാഴ്ച്ചകള്‍ക്കുമിടം കൊടുക്കാതെ അലറിയടുക്കുന്ന മരുക്കാറ്റ് . ജോലിക്കാര്‍ പരിഭ്രാന്തരായി. അവര്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനകളോടെ ഈന്തപ്പനകള്‍ക്കു ചുവട്ടില്‍ പൊടിമണലില്‍ അള്ളിക്കിടന്നു. 

" തൂഫാന്‍ ... തൂഫാന്‍ ...തൂഫാന്‍"

ആരൊക്കെയോ അലറി വിളിക്കുന്നു. ആകാശം മുട്ടി ആക്രോശം മുഴക്കി മരുക്കാറ്റ് താണ്ഡവമാടി.  'യാഅല്ലാഹ്' കണ്ണുകള്‍ ഇറുകെയടച്ചു  ഈന്തപ്പനയിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ചു പ്രാർഥനയോടെ അബൂശാമ കിടന്നു. ഉഴുതുമറിഞ്ഞ മണൽ അയാളെ മൂടാൻ തുടങ്ങി.  അല്പനേരം നീണ്ടു നിന്ന ഭീകരാന്തരീക്ഷത്തിനൊടുവിൽ  ‍മരുക്കാറ്റ് അകന്നു പോയി.  
ദേഹത്തു നിന്നും  വസ്ത്രങ്ങളില്‍ നിന്നും ശ്രമകരമായി പൊടി തട്ടി മാറ്റി അയാൾ മിസരിയെ തിരഞ്ഞു. ഭാഗ്യം ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. അയാൾ ഒരു ഈന്തപ്പനക്കു ചുവട്ടിലിരുന്നു. കാൽക്കുപ്പായത്തിന്റെ കീശയിൽ നിന്ന് കത്ത് പുറത്തെടുത്തു. കയ്യിലിരുന്നു മുഷിഞ്ഞ കത്തിൻറെ വരികളിലൂടെ യാത്ര തുടങ്ങി.

' സലാം അലൈക്കും, സുഖമെന്ന് കരുതുന്നു. അതിനായി ഉടയവനോട് ദുആ ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ എല്ലാവരും വിഷമത്തിലാണ്. കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ഉമ്മ മരണപ്പെട്ട വിവരത്തിനു കമ്പിയടിച്ചിരുന്നു. തിരിച്ചിതുവരേയും നിങ്ങളിൽ നിന്ന് മറുപടി ഒന്നും ലഭിച്ചില്ല! എന്താണ് പറ്റിയ...........'


അബൂശാമ ഉലഞ്ഞു. തുടർന്നു വായിക്കാൻ അയാൾക്കാവതുണ്ടായില്ല. പ്രജ്ഞയറ്റ് ദൂരത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന മരുഭൂമിയിലേക്ക് കുറെ നേരം നോക്കി നിന്നു. അങ്ങു ദൂരെ മണലിലൂടെ ഉലഞ്ഞുലഞ്ഞു പോകുന്ന ഖാഫിലകള്‍. വെയിലില്‍ പൊള്ളി നില്‍ക്കുന്ന മണലില്‍ നിന്നും ചുടുകാറ്റ് ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങുന്നു. ഈന്തപ്പനകളെ തട്ടിയുണര്‍ത്തുന്ന ചുടുകാറ്റില്‍ പനമ്പട്ടകളില്‍ നിന്നുയരുന്ന  ശബ്ദവീചികൾ പുരാതനങ്ങളായ പള്ളികളിൽ നിന്ന് പടച്ച തമ്പുരാൻറെയും മുത്തു നബിയുടെയും തിരുവചനങ്ങള്‍ വിളിച്ചോതുന്ന ബാങ്കായി പരിണമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരിത്തിരി ദാഹജലം കിട്ടിയെങ്കിലെന്ന് അയാള്‍ ആശിച്ചു. മുന്നിൽ ആകാശത്തോട് ചേര്‍ന്നലിയുന്ന മരുഭൂമി. അസ്ത്രപ്രജ്ഞനായി അയാള്‍ അതിവേഗം മുന്നോട്ടു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അടുക്കുന്തോറും അകന്നു  ശമിക്കുന്ന മരീചികകള്‍. 
" ശാമാ ... ശാമാ ... അബൂശാമാ .."
പിന്നില്‍ നിന്നും മിസരി അലറി വിളിക്കുന്നത് അയാള്‍ കേട്ടതേയില്ല . മണലില്‍ തിളങ്ങുന്ന നിലക്കാത്ത മരീചികയിലൂടെ അയാൾ മുന്നോട്ടു നടന്നു.





Apr 15, 2012

പെസഹാ ബലി

വ്രണങ്ങളില്‍ കയറു  മുറുകി വലിയുമ്പോഴൊക്കെ  ഉദിനീസ് വേദനയാല്‍ പുളഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇരു കൈകളും മുറ്റത്തെ മാവില്‍ ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ട നിലയിലായിരുന്നു അയാള്‍. 

 'പുലര്‍ച്ചെ മാവിന്‍ തണലില്‍ ബന്ധിക്കപ്പെടുക ; വെയില് കേറുമ്പോള്‍ പുറകു വശത്തെ ചായ്പിലും '  ഉദിനീസിന്റെ ദിനചര്യകൾ ഇപ്പോഴിങ്ങനെയാണ്. ഉദിനീസിനു ഒന്നും ഓര്‍മ്മയില്ല . മുപ്പത്തിമൂന്നു കൊല്ലം തണലായി നിന്ന ഭാര്യ കൊച്ചു ത്രേസ്യായുടെ വിയോഗം  പോലും മറവിരോഗം ബാധിച്ച  ഉദിനീസ് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. മാറി മാറി വീഴുന്ന ഇരുളിലും പടരുന്ന വെയിലിലും  ഉദിനീസ് കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ രോഗിയായി മാറിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു . എല്ലാം മറന്നു കൊണ്ടും ഇരുന്നു . ആതുരാലയങ്ങളും , പിതാവിന്റെ ശുശ്രൂഷകളും കൂടി കൈവിട്ടപ്പോഴാണ് ഉദിനീസിന്റെ കൈകൾ എന്നെന്നേക്കുമായി കയറിൽ കുരുങ്ങിയത്. ഒന്നുമോര്‍ക്കാതെ , ഒന്നിനേയുമോര്‍ക്കാതെ മാവിന്‍ തണലിൽ ഉദിനീസൊരു സന്യാസിയായി.

" റോസ്യെ , അപ്പന് കഞ്ഞി കൊടുത്താടീ  ? "
പുറത്തു കാറ് തുടച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ജോണിക്കുട്ടിയുടെ ചോദ്യത്തിനുത്തരമായി കുണ്ടന്‍ പിഞ്ഞാണത്തില്‍ കഞ്ഞിയുമായി റോസി മാവിന്‍ ചുവട്ടിലെത്തി .
" പെട്ടെന്ന് കൊടുക്ക്‌ എല്ലാരും പള്ളീലെത്തിത്തൊടങ്ങി  "
അതു പറഞ്ഞ്‌ അയൽപക്കങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു ജോണിക്കുട്ടി അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി .
" ഇച്ചായാ , അപ്പനെ ചായ്പ്പിലേക്ക് മാറ്റിക്കേ . ഇനി തിരച്ചു വരുമ്പോഴേക്കും ഇവടെ വെയിലായിരിക്കും. പിന്നെ വല്ലോരും അതുമിതും പറയണത് കേക്കേണ്ടി വരും ".
ജോണിക്കുട്ടിയും , റോസിയും ചേര്‍ന്ന് ഉദിനീസിനെ ചായ്പ്പിലേക്ക് മാറ്റുമ്പോഴേക്കും അനിയന്‍ ജോസും , ഭാര്യ ലില്ലിയും , മക്കളുമെല്ലാം പള്ളിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു . ഉദിനീസ് ചായ്പില്‍ നിലത്തിരുന്നു .

"നിങ്ങള്‍ തൊഴുത്തുകളുടെ ഇടയില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ പ്രാവിന്റെ ചിറകു വെള്ളികൊണ്ടും , അതിന്റെ തൂവലുകള്‍ പൈമ്പൊന്നു കൊണ്ടും പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്‌ പോലെ ആകുന്നു" 

ഏതോ മാലാഘ ഉദിനീസിന്റെ കാതുകളിൽ സങ്കീർത്തനം കേൾപ്പിച്ചു. അതിൻറെ പരിഹാസ്യമായൊരു പൊരുളാണ്  താനെന്ന മട്ടിൽ ആദ്യം മന്ദഹസിക്കുകയും തുടർന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു.

അന്നു പെസാഹാപ്പെരുന്നാളായിരുന്നു. വീടുകളില്‍ നിന്നും കവലകളില്‍ നിന്നും പള്ളിയിലേക്കായി നടന്നു നീങ്ങുന്ന ജനങ്ങള്‍. കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ മുതല്‍ പടുവൃദ്ധര്‍ വരെ ഒരേ ദിശയിലേക്കു ഒഴുകി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാ വഴികളും ഒരു ലക്ഷ്യത്തിൽ ചെന്നവസാനിക്കുന്നു. 

തിടുക്കത്തില്‍ ജോലികളൊക്കെ  തീര്‍ത്ത്‌   ജോണിക്കുട്ടിയും , റോസിയും പുറത്തേക്കിറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ്  കാലന്‍കുടയുടെ അഗ്രം മണ്ണില്‍ കുത്തിക്കുത്തി  വക്കച്ചന്‍ പടി കടന്നു വരുന്നത് കണ്ടത്. 
" വരുന്നുണ്ട് .. നാശം . വരാന്‍ കണ്ട നേരം  " .

റോസി പിറു പിറുത്തു .
ഉയരമുള്ള ഇരുമ്പു ഗേറ്റ് ചാരിയടച്ച്‌ മന്ദഗതിയില്‍ അയാള്‍ മുന്നോട്ടു വന്നു .
" പള്ളീലൊന്നും പോയില്ലേ ജോണ്യേ ,  ? "
 ഒരു ചോദ്യത്തോടെ വക്കച്ചന്‍ മുറ്റത്തു നിന്നു .
" ദാ , ഇറങ്ങായി " .
 ജോണിക്കുട്ടിയുടെ മറുപടി മുഴുവന്‍ ശ്രദ്ധിക്കാതെ വക്കച്ചന്‍ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു .
" ഉദിനീസെന്ത്യെ ? "
" പൊറകു വശത്ത്‌ ചായ്പ്പിലുണ്ട് " .

 ജോണിക്കുട്ടിയുടെ മറുപടിയില്‍  പ്രകടമായ  താല്‍പര്യക്കുറവു വക്കച്ചന്‍ ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നില്ല . അയാള്‍ മാവിന്‍ ചുവട്ടിലേക്ക്‌ നോക്കി തുടര്‍ന്നു.

"ചായ്പില്‍ തന്നെ ആണല്ലേ. ഇന്നും അപ്പനെ ഇങ്ങനെ പൂട്ടി ഇടണോ, ഏതെങ്കിലുമൊരു മാനസിക രോഗാശുപത്രീലെങ്കിലും ?"
വക്കച്ചന്‍ അര്‍ദ്ധോക്തിയില്‍ നിറുത്തി .
" ശ്രമിക്കാഞ്ഞിട്ടാണോ . എല്ലാരും പറേണ കേട്ടാ ഞങ്ങളാരും ഒന്നും ചെയ്തില്ല എന്ന് തോന്നുമല്ലോ. എത്ര ആശുപത്രീല്‍ കാണിച്ചു , പണമെത്ര ചെലവാക്കി , കാശ് കൊറേ പോയിക്കിട്ടി എന്നല്ലാതെ  വേറെ എന്തേലും മാറ്റംണ്ടായോ? ഇനി മാറ്റംണ്ടാവാന്‍ പോണില്ലാന്ന് ഡോക്ടര്‍സ് ഒക്കെ പറഞ്ഞതല്ലേ ? എന്നിട്ടിപ്പോ എന്ത് ചെയ്യണംന്നാണ് എല്ലാരും പറയണത് ? "
ജോണിക്കുട്ടിയുടെ മറുപടി അല്‍പ്പം കടുപ്പത്തിലായിരുന്നു . വക്കച്ചന്‍ തലകുനിച്ചു കാലന്‍കുട മുറ്റത്തു കുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു .
 തുടര്‍ന്നു.
"അല്ലാ ഒരു മനുഷ്യനല്ലേ , ഈ കയറിലിങ്ങനെ?"
"അഴിച്ചു വിട്ടാ അപ്പന്‍ മണ്ണ് വാരിത്തിന്നും . അകത്തു മൂത്രമോഴിക്കേം തൂറി വെക്കേം ഒക്കെ ചെയ്യും . കണ്ണീക്കണ്ടതൊക്കെ വലിച്ചിടും . എല്ലാരും ജോലിക്ക് പോണതല്ലേ ,റോസിയെക്കൊണ്ട്   ഒറ്റയ്ക്ക് ഇതൊക്കെ നോക്കാനൊക്ക്വോ?"
ജോണിക്കുട്ടി പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി .

വക്കച്ചന്‍ മിണ്ടാതിരുന്നു .  അയാളോടെന്ന പോലെ ചോദിക്കുന്നവരോടൊക്കെ മക്കളുടെ മറുപടി ഇത് തന്നെയായിരുന്നു. മണ്ണ് തിന്നുന്ന അപ്പനോടുള്ള കരുണയുടെ പേരിലും കൂടിയാണ്  ഉദിനീസിന്റെ കൈകളില്‍ കയറു കുരുങ്ങിയത് !

വക്കച്ചന്‍ ചായ്പ്പിലേക്ക് നീങ്ങി . ചായ്പിലെ തണുത്ത തറയില്‍ എന്തെല്ലാമോ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് ഉദിനീസ് ഇരിക്കുന്നു . വക്കച്ചന്‍ ഉദിനീസിന്നടുത്തിരുന്നു . അയാളുടെ പുറത്തു മെല്ലെത്തടവി . പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു .
" ഉദിനീസേ " .
സന്തത സഹചാരിയായിരുന്ന വക്കച്ചന്റെ ശബ്ദം കാതില്‍ വീണപ്പോള്‍ ഉദിനീസ് കണ്ണുകള്‍ തിരിച്ചു. ജീവിതത്തിൻറെ നിറങ്ങള്‍ കെട്ടു പോയ മിഴികൾ വക്കച്ചനെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ വെളിച്ചം വെക്കുന്നത് വക്കച്ചന്‍ കണ്ടു.

"ഉദിനീസേ" 
വക്കച്ചന്‍ അയാളുടെ കൈകളില്‍ പിടിച്ചു . ഉദിനീസിന്റെ കൈകളിലെ വ്രണവും , കരുവാളിച്ച മുഖവു,  അയാളെ അസ്വസ്ഥനാക്കിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു 
' പിതാവേ '

വക്കച്ചന്റെ നരച്ച താടി രോമങ്ങള്‍ വിറ കൊണ്ടു . കണ്ണുകളില്‍ ഒരു തുള്ളി നീരു പൊടിഞ്ഞു . കുറച്ചു സമയം കൂടി അവിടെ ചെലവഴിച്ചു അയാള്‍ തിരിച്ചു കോലായിലേക്ക് വന്നു.
"ച്ചിരി വെള്ളം വേണം ജോണ്യേ"
വക്കച്ചന്‍ ഉമ്മറപ്പടിയില്‍ കയറി ഇരുന്നു . ജോണിയോടായി തുടര്‍ന്നു .
"നിനക്കറിയോ? ഉദിനീസ് ഈ ഹൈറേഞ്ചിലെത്തുമ്പോ നീ വെറും കൈക്കുഞ്ഞാ, ജോസും, ജോമോളുമോന്നും ജനിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല"
"ഹും - തൊടങ്ങി ! കെളവന്  പഴമ്പുരാണം വെളമ്പാൻ കണ്ട നേരം"
അമര്‍ഷം പ്രകടമാക്കിക്കൊണ്ട് തന്നെ റോസി അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി.

 " പള്ളിക്കൂടത്തിന്റെ പടി പോലും കാണാത്ത അവന്റെ അധ്വാനമാ നിങ്ങളെ ഒക്കെ ഈ നെലേലെത്തിച്ചത്. നെനക്ക് ഗവര്‍മ്മെണ്ട് ജോലി കിട്ടിയതും, ജോസിനു ബിസ്സിനസ്സ് തൊടങ്ങാനായതും, ജോമോളുടെ കല്യാണം നന്നായി നടന്നതും എല്ലാം അവന്റെ വിയര്‍പ്പാണെന്നു നിങ്ങള്‍ മറക്കരുത്. എന്നിട്ട് അവനാ ഇപ്പോ" വക്കച്ചന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"നശിച്ചു പോകുന്ന ആഹാരത്തിനായിട്ടല്ല ; നിത്യ ജീവങ്കലേക്കു നില്‍ക്കുന്നതിനായിട്ടു തന്നെ  പ്രവര്‍ത്തിപ്പീന്‍ . അത് മനുഷ്യ പുത്രന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് തരും . അവനെ പിതാവായ ദൈവം  മുദ്രയിട്ടിരിക്കുന്നു"

അത് വക്കച്ചന്റെ മസ്തിഷ്ക്ക മണ്ഡലങ്ങളിലെവിടെയോ മാറ്റൊലി കൊണ്ടു . റോസിയുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും വെള്ളം വാങ്ങിക്കുടിച്ച ശേഷം അസ്വസ്ഥതയോടെ അയാള്‍ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. 
" അപ്പന് മരുന്നൊക്കെ കൊടുക്കാറുണ്ടോ ?"
വക്കച്ചന്റെ ആശങ്കക്കുത്തരമായി ജോണിക്കുട്ടി നിശ്ശബ്ദനായി .
" അപ്പനും , അമ്മച്ചീന്നും വെച്ചാ അവനു ജീവനായിരുന്നു " .
ദീര്‍ഘ നിശ്വാസത്തോടെ വക്കച്ചന്‍ പടി കടന്നു പോയി .


 
കാലം കടന്നു പോകെ ഉദിനീസിന്റെ ജീവിത ചക്രവാളങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ഇരുട്ട് പടർന്നു. കൊച്ചുത്രേസ്യായുടെ മരണം കൂടിയായപ്പോൾ അത് പൂർണ്ണാവസ്ഥയിലായി.  അയാളുടെ ദേവാലയം ശൂന്യമാവുകയും , വിഗ്രഹങ്ങൾ പൊടി പിടിക്കുകയും ചെയ്തു.  
ജോണിക്കുട്ടിയും , റോസിയും കൂടി പള്ളിയിലേക്ക് പോയതോടെ വീട്ടിൽ അയാൾ മാത്രമായി. ആസ്ബറ്റോസ് ഷീറ്റ് മേഞ്ഞ ചായ്പിന്റെ ഒഴിഞ്ഞ മൂലയില്‍ ഉദിനീസ് ചാരി ഇരുന്നു. അയാളുടെ തലമുടി താഴ്ത്തി വെട്ടിയ നിലയിലായിരുന്നു.

" ഇച്ചായോ ". ഉദിനീസ് ചെവിയോര്‍ത്തു . കൊച്ചു ത്രേസ്യയുടെ ശബ്ദമാണല്ലോ അത്. അയാൾ നിര്‍ന്നിമേഷനായി ചുറ്റും നോക്കി. എന്തോ എത്തിപ്പിടിക്കാനെന്ന വണ്ണം കൈകള്‍ വായുവിലേക്കുയർത്തുകയും,  കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി വികലമായി ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു.  ഇളയ മകന്‍ ജോസിന്റെ കല്യാണം കൂടി കഴിഞ്ഞതോടെ ഉദിനീസും, കൊച്ചു ത്രേസ്യയും ഏതാണ്ട് ഒറ്റപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവരുടെ ജീവ നിശ്വാസങ്ങള്‍ വീടിനുള്ളില്‍ മാത്രമൊതുങ്ങി. ഇരുട്ട് വീണാല്‍ കൊച്ചു ത്രേസ്യ ബൈബിള്‍ വായിക്കുന്നതു കേൾക്കുമ്പോൾ അയാൾ ശാന്തനാവുമായിരുന്നു.

" ദേ , നിങ്ങടെ അപ്പനെ വല്ല പ്രാന്താശുപത്രീലും കൊണ്ടാക്ക്. ഞങ്ങക്ക് പറ്റില്ല ഇങ്ങനെ തീട്ടോം , മൂത്രോം കോരാന്‍ "
റോസിയുടെ ശബ്ദമാണത് !
" എന്തൊരു നാശമാണിത് . അലമാരീലെ സാധനങ്ങളെല്ലാം വലിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നത്  കണ്ടില്ലേ? "
ഇപ്പോൾ ഒച്ച വെക്കുന്നത് ജോസ്സാണ്.
" പൊറത്തൂന്നാരെങ്കിലും വന്നാ ഇങ്ങനെയുള്ള ഒന്നിനെ കാണിക്കാമ്പറ്റ്വോ "
അത് ലില്ലിയാണ് പറഞ്ഞത്. അവളുടെ ശബ്ദത്തിനാണ് കരകരപ്പുള്ളത്.
" അയ്യേ അപ്പാപ്പന്‍ കുശിനീല് അപ്പിയിട്ടേക്കണ് "
കൊച്ചുമക്കളാണ് തന്നെ കളിയാക്കിച്ചിരിക്കുന്നത്. അവരും തന്നെ വെറുപ്പോടെയാണ് നോക്കുന്നത്!

ചായ്പിലെ തൂണിനു കൂട്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അയാള്‍ക്ക്‌ അങ്ങനെ ചിലതൊക്കെ ഓര്‍മ്മ വരുന്നത്.  ' തന്റെ വീട് , കൊച്ചു ത്രേസ്യാ , മക്കള്‍ , ചായ്പ് '. അങ്ങനെ ഓരോന്നായി . അപ്പോഴൊക്കെ കയറില്‍ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാനായി പാടുപെട്ട് ശ്രമിച്ചു. എല്ലാ ശ്രമങ്ങളെയും നിഷ്ഫലമാക്കി ആ വൃദ്ധന്റെഓര്‍മ്മകളുടെ ശേഷിപ്പുകള്‍ എവിടെയെല്ലാമോ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടന്നു .

പെസഹാ ദിനത്തോടനുബന്ധിച്ചു  വിശ്വാസികള്‍ കുരിശു ചുമന്നു മലകള്‍ കയറിത്തുടങ്ങുന്നു . കുര്‍ബാനകളും , പ്രാര്‍ത്ഥനകളുമായി , ദേവാലയങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു . കുന്നിന്മുകളിലെ ദേവാലയത്തില്‍ നിന്നു വൈദികന്റെ പ്രഭാഷണം ഉച്ചഭാഷിണിയിലൂടെ ഒഴുകി കാറ്റില്‍ തെന്നിത്തെന്നി ഒഴുകി നടക്കുന്നു.


ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന സമയ കാലങ്ങള്‍ ഉദിനീസിനെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയതേയില്ല . കവലയിലെ ഉപദേശ പ്രസംഗങ്ങളൊന്നും ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മയിലില്ല. ഒരു ശബ്ദങ്ങള്‍ക്കായും ഉദിനീസ് കാതോര്‍ക്കുന്നുമില്ല. അയാള്‍ ചായ്പില്‍ ചാഞ്ഞിരുന്നു. ഉടുതുണിയില്‍ മൂത്രമൊഴിച്ചു. വളര്‍ച്ച തീണ്ടാത്ത മനസ്സിന്റെ വൈകല്യത്തില്‍ ജലസ്പർശമേറ്റിട്ടെന്ന പോലെ  നിര്‍വൃതി പൂണ്ടു . കയറില്‍ മൃഗമായി കിടന്നു. ഉള്ളില്‍ പശി കയറിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ മാത്രം അസ്വസ്ഥത കാണിച്ചു. വിശപ്പ്‌ കൂടി വരുന്നു. ഉദിനീസ് കയറില്‍ ആഞ്ഞാഞ്ഞു വലിക്കുകയും , ഉച്ചത്തില്‍ ബഹളമുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു . അയാളുടെ വരണ്ട കണ്ണുകളില്‍ നിന്ന് കണികകള്‍ നിലത്തു വീണുടഞ്ഞു. അല്‍പമകലെ നിന്നു വലിയ ഒരാരവം കേട്ടപ്പോള്‍ ഉദിനീസ് നിശ്ചലനായി .

"ഓടിക്കോ ... വഴീന്നു മാറിക്കോ"
ശബ്ദം കേട്ടു എന്നല്ലാതെ എന്താണെന്ന് ഉദിനീസിനു മനസ്സിലായില്ല . ശബ്ദം അടുത്തടുത്ത് വരുന്നു .  അറവുശാലയില്‍ നിന്നു പോത്തു കയറു പൊട്ടിച്ചോടിയതാണ് . അതിനെ പിടിച്ചു കെട്ടാനായി , കൈകളില്‍ കയറുകളും , വടികളുമായി  ആള്‍ക്കൂട്ടവും പുറകെയുണ്ട്. മുക്രയിട്ടു വേലി പൊളിച്ചു ഓടിയ മൃഗം ഉദിനീസിന്റെ തൊടിയിലേക്ക് കയറി. അയാളെ കെട്ടിയിട്ട ചായ്പ് ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടിയടുത്തു. വിറളി പൂണ്ടു തന്നെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടിയടുക്കുന്ന അറവുമാടില്‍ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാനായി ഉദിനീസ് കയറില്‍ കിടന്നു വെപ്രാളം പൂണ്ടു.

അയല്‍ വീടുകളില്‍ കുട്ടികള്‍ കരയുന്നതും , വാതിലുകള്‍ കൊട്ടിയടയുന്നതുമായ ശബ്ദങ്ങള്‍ . കുന്നിന്മുകളിലെ ദേവാലയത്തില്‍ നിന്നു പുരോഹിതന്റെ കുര്‍ബ്ബാനപ്രസംഗം തേയിലച്ചെടികള്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന താഴ്വരകളെയും , കുന്നിന്‍ ചരുവിലെ കാറ്റാടികളെയും , തഴുകി കാതുകളിലേക്ക് പ്രവഹിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു .

"മോശെ ഇസ്രയേല്‍ ശ്രേഷ്ടന്മാരെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. കുടുംബങ്ങളുടെ കണക്കനുസരിച്ച് നിങ്ങള്‍ പെസഹാ ആട്ടിൻ കുട്ടികളെ തെരഞ്ഞെടുത്തു കൊല്ലുവിന്‍. പാത്രത്തിലുള്ള രക്തത്തില്‍ ഹിസ്സോപ്പു കമ്പ് മുക്കി , രണ്ടു കട്ടിലക്കാലുകളിലും  മേല്പ്പടിയിലും തളിക്കുവിന്‍ . പ്രഭാതമാകുന്നത് വരെ ആരും പുറത്തു പോകരുത്. എന്തെന്നാല്‍ ഈജിപ്തുകാരെ സംഹരിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി കര്‍ത്താവ് കടന്നു പോകും.  എന്നാല്‍ , നിങ്ങളുടെ മേൽപ്പടിയിലും രണ്ടു കട്ടിളക്കാലുകളിലും , രക്തം കാണുമ്പോള്‍ കര്‍ത്താവ് നിങ്ങളുടെ വാതില്‍ പിന്നിട്ടു കടന്നു പോകും. സംഹാരദൂതന്‍ നിങ്ങളുടെ വീടുകളില്‍ പ്രവേശിച്ചു നിങ്ങളെ വധിക്കുവാന്‍ അവിടുന്ന് അനുവദിക്കുകയില്ല . ഇത് നിങ്ങളും , നിങ്ങളുടെ സന്തതികളും   എക്കാലവും ഒരു കൽപ്പനയായി ആചരിക്കണം . കര്‍ത്താവ് തന്റെ വാഗ്ദാനമനുസരിച്ച് നിങ്ങള്‍ക്ക് തരുന്ന സ്ഥലത്ത് ചെന്ന ശേഷവും ഈ കര്‍മ്മം ആചരിക്കണം. ഇതിന്റെ അര്‍ത്ഥമെന്താണെന്ന് നിങ്ങളുടെ മക്കള്‍ ചോദിക്കുമ്പോള്‍ പറയണം. ഇത് കര്‍ത്താവിനര്‍പ്പിക്കുന്ന പെസഹാ ബലിയാണെന്ന്!"

പുരോഹിതന്റെ വാഗ്ധോരണി നീണ്ടു പോവുന്നു . ഹൈറേഞ്ചിലെ പാതയോരങ്ങളില്‍ നിന്ന് ദൈവവിളികള്‍ ഉയരുന്നു. അറവുമാടിന്റെ കൊമ്പുകള്‍ തുളഞ്ഞ് രക്തസ്നാനം ചെയ്ത  ഉദിനീസ് ചായ്പിലെ പൊടിമണ്ണില്‍ ചലനമറ്റു കിടക്കുന്നു.

(2002 ൽ എഴുതിയത്- തിരുത്തിയതും)

Feb 25, 2012

ഒമ്പത് മിനിക്കഥകൾ

 ശില്‍പം

സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു ശിൽപം പണിതു തീർത്തപ്പോൾ ശില്പിയ്ക്ക് തന്നെ ആശ്ചര്യമായി. ദിനേന അത് നോക്കിയിരിക്കുക പതിവാക്കി. കണ്ടവർ കണ്ടവർ സ്തുതികൾ പാടി. ശില്പി തന്നെ മറന്നു. ചുറ്റുപാടുകളെ മറന്നു. ലോകം തന്നെ മറന്നു പോയി. 
ഒടുവിൽ, കാലം പോയതും കോലം നശിച്ചതും നരകയറുന്ന വാർദ്ധക്യം വാരിപ്പുണർന്നതും തിരിച്ചറിയുമ്പോഴേക്ക് കാലം കറുപ്പായി. മുന്നിൽ മരണം മാത്രം!

അനാമകം .

കവിളിലൂടെ താഴോട്ടിറങ്ങിയ കണ്ണുനീർത്തുള്ളി നെഞ്ചിൽ തങ്ങി നിന്നു ഹൃദയത്തോട് ചോദിച്ചു.
"നീയെന്തിനാണ് കരയുന്നത് ?
" ഞാൻ കരഞ്ഞെന്നോ?"
"അതെ, നീ കരയുന്നത് കൊണ്ടാണല്ലോ ഞാനുണ്ടായത് "
ഹൃദയം നിശ്ശബ്ദമായി. ദീര്‍ഘ നിശ്വാസത്തോടെ തുടര്‍ന്നു. 
"ശരിയാണ്. ഞാൻ ഈ കാലത്തെ പറ്റി ഓർക്കുകയായിരുന്നു........"
ഹൃദയം തുടർന്ന് പറയുന്നത് കേൾക്കുന്നതിന് മുന്നേ മുൻപേ  താപം കൊണ്ട് കണ്ണുനീർ ആവിയായി !



നിയോഗം

നാൽപ്പതു വർഷം പ്രവാസിയായി ജീവിച്ച സഹപ്രവർത്തകൻറെ ശവമഞ്ചം അനുഗമിച്ചാണ് അയാൾ ആദ്യമായി ആ വീട്ടിലെത്തുന്നത്.
മരണവീടിന്റേതായ യാതൊരു അടയാളങ്ങളുമില്ലല്ലോ എന്നത് കൗതുകമുണ്ടാക്കി. മുഷിഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന സമയത്തോടൊപ്പം അയാളും കാത്തിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആരോ വിളിച്ചു പറയുന്നത് കേട്ടു.
"എല്ലാവരും കണ്ടു കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ ശവം മറവു ചെയ്യൂ. കുട്ടികൾക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ട് "


 ശവം

അവർ എന്നെ വെളുത്ത തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞു മരക്കട്ടിലിൽ കിടത്തി. എനിക്ക് ചുറ്റുമിരുന്നു ആരൊക്കെയോ ദൈവനാമങ്ങൾ ഉരുവിടുന്നു. ആരുടെയൊക്കെയോ തേങ്ങലുകൾ. കഴിഞ്ഞു പോയ കാലം സ്ഫടികസമാനമായി എനിക്ക് തെളിഞ്ഞു വന്നു. വല്ലാത്ത ആധി നിറയുന്നു. അവരെന്നെ കുഴിയിലേക്കെടുക്കുകയാണ്. ഒരവസരം കൂടി, നന്മകളെ തിരിച്ചറിയാൻ !' ഞാന്‍ വെങ്ങലോടെ , വേദനയോടെ ഓര്‍ത്തു പോവുന്നു . 
എണീറ്റ് ഓടാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ എന്ന് വൃഥാ മോഹിച്ചു. കല്ല് മൂടുമ്പോൾ ഞാൻ ഉറക്കെ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു
 " എന്നെ പുറത്തെടുക്കൂ . ഈ ഇരുണ്ട ഗേഹം വിഴുങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ്!
  ഇരുളില്‍ ഞാന്‍ മാത്രമാവുകയാണ് . ഇനി ?


ഭിക്ഷ

ദൈവമേ...ദയനീയമായിരുന്നു വിളി .തിരിഞ്ഞു  നോക്കുമ്പോള്‍ നേരെ നീളുന്ന ഭിക്ഷാ പാത്രം കണ്ടു . പാത്രം താങ്ങിയ എലുമ്പിച്ച  കൈകള്‍ക്ക് പിന്നില്‍ അതിലും ശോഷിച്ചോരസ്ഥികൂടം 

"ദൈവമേ.............." വിളി നീളുന്നു .

ഞാന്‍ ചുറ്റിനും നോക്കി . ആരും കാണുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി . ഭിക്ഷാ പത്രത്തിലെ നാണയ തുട്ടുകളുമായി സ്ഥലം വിട്ടു .



ഗണിക 

ഇരുള് തേടി നടന്നപ്പോൾ തെരുവിലെ ഇരുട്ടു മുറ്റിയ ഗലിയില്‍ നിന്നു ഒരു കറുകറുത്ത രൂപം മാടി വിളിച്ചു.
" ആഫ്രിക്കന്‍ " 
മനസാ പുച്ചിച്ചു നടന്നകലാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍ നിന്നും വശ്യമായ നാദം.
" ഡാര്‍ലിംഗ് ....... ഹേയ് കമ്മോണ്‍  "
തിരിഞ്ഞു നിന്നു . 
കറുത്തിരുണ്ട മുഖത്ത്  വെളുത്ത ദന്ത നിരകള്‍.
" കം ...ഡാര്‍ലിംഗ് , കം . ഒണ്‍ലി ട്വന്റി ദിര്‍ഹം !"
തരളമാവുന്നു മിഴികള്‍ . പേഴ്സു പരതി നോക്കി . പണം തികയില്ലെന്ന് കണ്ടു .തിരിഞ്ഞു നടന്നു .

വൃക്ഷം

അയാളൊരു മാവ് നട്ടു. വെള്ളം നനച്ചു വളമിട്ട് കീടങ്ങളെ വിഷം വെച്ച് കൊന്ന് പരിപാലിച്ചു. തടി പെരുത്ത് മാവ് വളർന്നു. മാവ് പൂത്തു. അയാൾ ഉമ്മറത്തെ ചൂരക്കസേരയില്‍ നിന്നുമെണീക്കാതായി .  പൂക്കള്‍ കായ്കളായി പരിണാമപ്പെടുന്നു . കായ്കള്‍ മൂത്ത് പഴുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ചില്ലകളിൽ മാങ്ങകൾ കുലകളായി തൂങ്ങി നിന്നു.
അപ്പോൾ പറവകൾ വന്നു ഫലങ്ങൾ കൊത്താൻ തുടങ്ങി. അണ്ണാറക്കണ്ണന്മാർ കരണ്ടു മുറിച്ചു. കടവാതിലുകൾ ചപ്പി വലിച്ചു. അയാൾ ഉലഞ്ഞു.
സ്‌കൂൾ കുട്ടികളും വഴിപോക്കരും മാങ്ങക്കായി കല്ലെറിയാൻ കൂടി തുടങ്ങിയതോടെ അയാളുടെ ക്ഷമ നശിച്ചു. അസ്വസ്ഥനായി. ഒരു മഴുവെടുത്തു മരം വെട്ടി വീഴ്ത്തി സമാധാനത്തോടെ തന്റെ ചൂരൽ കസേരയിൽ ചടഞ്ഞിരുന്നു.



കവിയരങ്ങ്


കവിയരങ്ങ് നടക്കുന്ന ഹാളില്‍ ജനം തിങ്ങി നിറഞ്ഞു . വേദിയില്‍ മഹാകവി ഉപവിഷ്ടനായി.ജൂബയുടെ കീശയില്‍ നിന്ന് കടലാസെടുത്തു നിവര്‍ത്തി .ശ്രവണ സുന്ദരമായി കവി കവിതാലാപനം തുടങ്ങി .

" വെയില് കേറും മുന്പ് മാര്‍കെറ്റില്‍ പോകണം -പോകും വഴി സുഹൃത്തിനെ കാണണം 

ചിട്ടിക്കാരന് കാഷെത്തിക്കണം ..... "

" ഹരേ ഉസ്താദ് ഉസ്താദ് വ- വ്വ " സദസ്സ് പുകഴ്ത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു . 

കവി ഈണത്തില്‍  തുടര്‍ന്നു 

" പിന്നെ പലവ്യഞ്ജനങ്ങള്‍ --പരിപ്പ് ഒരു കിലോ ,പഞ്ചസാര രണ്ടു കിലോ .അരിയും , പൊടിയും , വേണ്ടത്ര .."

" ബ്യൂടിഫുള്‍ . ഹരേ , ബ്യുടിഫുള്‍" 

ഇളകി മറിയുന്ന പുരുഷാരം. പെട്ടെന്ന് ആലാപനം നിര്‍ത്തി മഹാകവി പറഞ്ഞു .

" ക്ഷമിക്കണം , കടലാസ് മാറിപ്പോയി. ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ എഴുതിയ കടലാസായിരുന്നു അത്"



ഉറുമ്പുകൾ 

ഒരു ചെറിയ പഞ്ചസാരക്കട്ടയുടെ അടുത്തു നിന്ന് മൂന്നു ഉറുമ്പുകൾ തർക്കത്തിലേർപ്പെട്ടു .
ഒന്നാമൻ : ഞാനാണിത് കണ്ടത് അത് കൊണ്ട് ഇത് എനിക്കവകാശപ്പെട്ടതാണ് .
രണ്ടാമൻ : ഞാനാണ് ആദ്യം ഇതിനടുത്ത് എത്തിയത്. അത് കൊണ്ട് ഇത് എനിക്കവകാശപ്പെട്ടതാണ് .
മൂന്നാമൻ : നമ്മളിൽ മൂന്നു പേരിലും ശക്തൻ ഞാനാണ് .അത് കൊണ്ട് ഇത് ഞാനെടുക്കും .
മൂന്നു ഉറുമ്പുകളും തർക്കിക്കുന്നതിനിടെ എങ്ങു നിന്നോ രു ഈച്ച  പാറി വന്ന് പഞ്ചസാരക്കട്ടയുമായി സ്ഥലം വിട്ടു .